به گزارش اینجاخبر   وقتی زنگ مدرسه‌ها در هیاهوی روزهای جنگ خاموش شد و کلاس‌ها یکی پس از دیگری تعطیل شدند، در خانه‌ ها و حسینیه ها و پارک های کوچک اما پر امید، آموزش هنوز پابرجابود. معلمان فداکار مدارس خرمشهر نگذاشتند ترس و اضطراب این روزها میان دانش آموزان و آینده‌شان دیوار بکشد. آنها در کنار دانش‌آموزان پسر و دختر دوباره کلاس درس را برپا کردند، کلاسی که این بار نه در مدرسه، بلکه در هرجایی که میشد دانش را با همدلی منتقل کرد. در دل روزهای سخت، صدای خواندن درس‌ها و ورق خوردن دفترها از خرمشهر به گوش می‌رسد.

شهری که محل اصابت چندین بمب و موشک دشمن بود و چند شهید داد، یادش بود که آینده ی ایران بدست همین کودکان و نوجوانان قرار است بنا نهاده شود. در روزهای که صدای لاینقطل موشک دشمن، میتوانست بچه ها را مضطرب کند، این زمزمه ی محبت معلمان خرمشهر بود که حتی جمعه ها هم طفلان گریزپا را به مکتب آورد.

اینها و بیشتر از این ها گوشه های کوچکی ست از پای کار بودن معلمان ایران. معلمانی که قطعی اینترنت، ضعف برنامه ی شاد، دسترسی نداشتن دانش آموزان به آموزش مجازی، چالش های رتبه بندی، تعلق نگرفتن حق جنگ در فیش حقوقی، آنلاین بودن شبانه روزی، گلایه های همیشگی متناسب نبودن حقوق با سایر دستگاه ها و حتی کنایه های راحت بودنشان از تعطیلی آموزش حضوری انگیزه شان را کم نکرد و در محکمه وجدان و وطن پرستی آنچنان عمل کردند که انتظار میرفت.

مدیران و پرسنل مدارسی که دائم رصد، پیگیری، بررسی، آمارگیری و رفع چالش میکردند تا میزان دسترسی به آموزش در روزهای جنگ و هراس به حداکثر ممکن برسدـ در این گونه بزنگاه هاست که قشر فرهنگی نشان داد لیاقت آنچه از نام و مقام معلمی بر کسوت دارد، شأن اوست.

یادداشت عباس مدحجی