به گزارش اینجاخبر   مدتهاست حضور سگهای ولگرد یا بلاصاحب در مناطق مسکونی و زندگی شهری باعث منازعات بسیاری شده است و باعث قوت گرفتن دو دیگاه مقابل هم شده است. یک سو دیدگاهی ست که خود را حامی حیوانات میداند و حق حیات را برای سگها بعنوان مخلوق پروردگار محفوظ میداند و در سوی دیگر دیدگاهی ست که معضلات حضور این حیوانات را بیش از حد تحمل دانسته و به هر روشی خواستار نبود آنها در محل کار و زندگی خود است. اما آیا بین این دو نگاه بی چاره ایم؟!
.
قانون و البته اخلاق اجازه حذف فیزیکی سگها را نمیدهد و از طرفی هم توانایی کاهش آسیبهای آنها را هم ندارد. افرادی که از حضور سگها گلایه مندند علت را خطراتی مثل بیماری و آلودگی، حمله و ترس از آن، پخش کردن زباله ها و نازیبایی شهر عنوان میکنند. کم نبوده که سگها به افراد حمله کرده و در مواردی باعث مرگ یا ترومای کسانی شده اند.
.
طبق منطق هرمخلوقی حق حیات دارد اما در زیست بوم خود و بدون مزاحمت و ایجاد خطر برای بقیه موجودات. البته که بهترین راه حل ممکن جمع آوری، عقیم سازی و نگهداری در محل های مخصوص است اما وقتی دستگاه های مسول به هر دلیلی این وظیفه را انجام نمیدهند، چه باید کرد؟ باید بین تهدیدات مدعیان حیوان دوستی و خطر حمله سگها به حیات احتمالی ادامه داد؟ تا این لحظه که ظاهر امر نشان میدهد این مشکل مزمن را کسی نتوانسته حل کند. هراز چندگاهی باید شاهد درگیری فیزیکی و مجازی هردوطیف باشیم. آنهم درحالی که گویی دیگر حیوانات از مرغ و جوجه که غذای سگها میشوند تا گربه و حیوانت کوچک که از طعمه حمله ی آنها میشوند حیوان نیستند؟ همیشه هم عابران و آدمها عامل آغاز حمله سگها نیستند. این واقعیتی ست که عده ای بدنبال کتمان آن اند.
.
حمله اخیر سگهای ولگرد به کودک خرمشهری و زخم های عمیقش باعث شد که این مشکل مجددا برسرزبانها بیفتد. مشکلی که دادستان و شهردار و حتی شورای تامین شهرستان باید به آن ورود کنند. به همان اندازه که نگران حیواناتیم، باید به آسایش شهروندان هم بیندیشیم. آیا تفاهم و گفتگو ی محترمانه میتواند به دستیابی راه حل مرضی الطرفین بینجامد؟