به گزارش اینجاخبر  با دستور کشتار مستقیم از رهبر هفتاد ساله در مرکز تا دانش آموز هفت ساله در جنوب کشور، دشمن از همان ابتدا بازه ی سبوعیت خود را آشکار کرد. یعنی هرکسی در این بازه بگنجد هیچ اصل اخلاقی یا قانونی جلوی هدف قرارگرفتنش را نمیگیرد. دقیقا از همان روز پررنگ ترین خط قرمزها را رد کرد و برخی هنوز به شروط اگر از فلان خط قرمز عبور کند چنان کنیم و چنین بزنیم می اندیشند. اولین ذره ی خاک، آب و هوای خطوط مرزی، مهم ترین خط قرمزهای ما هستند. بیشتر که گذشت با شهادت طفل های تازه بدنیا آمده و گسترس دامنه ی تخریب از مدرسه و بیمارستان تا زیرساخت و پدافند دیگر بر هر خوش اندیش دیر باوری باید ثابت میشد که موشکِ دشمن زمان فرود نمیپرسد کی هستی و به چه می اندیشی، چون در ایرانی محکوم به مرگی. در شرایطی که دنیا بیناترین چشم ها و پر طمطراق ترین قوانین برای بشریت را دارد، قتل و کشتار ایرانیان ادامه دارد.

ایران همواره در طول تاریخ مورد خشم و خشونت و تجاوز بوده است. ایرانی گاه شکست خورده و خاک از دست داده و گاه پیروز و فاتح بوده اما درهیچ زمان مأیوس و فراری از موطن خویش نبوده و همین ژن میهن پرستی و دشمن ستیزی بهترین میراث نگاهدار وطن تا الان بوده است. ژنی به غایت مؤثر، کمیاب و البته گاهی نیازمند تحریک و بیداری. آنچه امروز میتوانست لبخند فتح برلبان دشمن باشد به لطف همان دی ان ای موروثی تبدیل به وحدت و همدلی متکثر بین مردم شده و هرایرانی را نسبت به روز قبل مهربان تر، شجاع تر، متنبه تر و میهن پرست تر کرده است.

پشت این میهن دوستی و غیرتمندی نه حکومتها بوده اند، نه ادیان و نه ایدئولوژی ها. فرهنگ و تاریخ گواه این مدعاست که مقوله ایران با تمدنی چندهزار ساله با تمام ملتها وجغرافیا تومنی سنار توفیر داشته و دارد. حتی امروز که ملت بواسطه اشکالات بزرگ حکومت از آن شاکی بودند در هنگامه ی آهِ وطن، بیش و پیش از هرکسی دست به دفاع زدند. فارغ از نقدها و اختلافات جدی و جزیی، مام وطن نقطه اشتراک هر ایرانی ست، از ناوچه ی دنا نزدیک آبهای هند، تا تیم فوتبال زنان در استرالیا. ایران روزهای عجیب را سپری میکند، شاید هم علتش عجیب بودن مردم است. وسط بمباران خرید میکنند، با تهدید دشمن رجز میخوانند و بعد از هر مصیبت و فقدان، مقاوم تر از قبل روی پا می ایستند. آن هم در روزهایی که شدیدترین فشار اقتصادی و تحریمی را میگذرانند و چندی قبل هم برای کشته شدگان دی ماه خیابان عزای عمومی داشتند.

نظام حاکم هرکاری بکند نمیتواند حق مطلب را در برابر این حجم از پایمردی مردم ادا کنه و اصولا هم نیازی نیس ادا کند چرا که مالک و صاحب این سرزمین خود مردم اند و آنچه در عمل دارند حاصل عرق خالص وطنی ست. روزها از پی هم خواهند آمد و وطن این مادر تاریخ ساز بازهم آباد و آزاد خواهد بود فقط کاش در آن روزها هرکس دستی بر مسؤلیت داشته باشد این روزهای ایثار و مقاومت مردم را فراموش نکند و آجری به دیوار رضایت خلق بیفزاید نه آنکه دیواری از عمارت باور مردم بکاهد. این پرچم به راحتی بالا نگه داشته نشده است.